Hłasko Marek

Sławny pisarz powojennej Polski.

Urodził się w rodzinie prawniczej. Już we wczesnym dzieciństwie dawał o sobie znać jego trudny charakter. Podobno podczas własnego chrztu na pytanie księdza, czy wyrzeka się złego ducha, odpowiedział: "nie". Kiedy miał trzy latka jego rodzice się rozwiedli, a w wieku pięciu lat stracił ojca. Przez większość wojny Hłasko mieszka z matką w Warszawie. Był to traumatyczny okres w życiu pisarza, który zaważył na jego dalszej twórczości. W czasie powstania ich dom został całkowicie zniszczony, a resztę wojny mieszkali w Częstochowie u przyjaciółki rodziny.

Od 1945 roku często się przeprowadzali, szukając dla siebie miejsca w nowej rzeczywistości. W końcu osiadają w Białymstoku, Gdzie matka Hłaski spotkała swojego drugiego męża.
W 1946 roku przeprowadzają się do Wrocławia, gdzie Marek chodził do szkoły powszechnej, ale nie uzyskał świadectwa ukończenia klasy VIII. Za to brał czynny udział w Zjeździe Intelektualistów w Obronie Pokoju.
Trzy lata później rozpoczął naukę w Liceum Techniczno-Teatralnym w Warszawie. Rok później przerwał naukę, wrócił do Wrocławia i podjął pracę najpierw w Stoczni Rzecznej, a następnie jako pomocnik kierowcy.
W 1952 roku po przeprowadzeniu się do Warszawy, pracował w Metrobudowie. Był również korespondentem robotniczym Trybuny Ludu. Jego pierwsze próby literackie oceniał Związek Literatów Polskich, z ramienia którego został przydzielony Hłasce opiekun w osobie Igora Newerly`a. Po roku współpracy Hłasko otrzymał stypendium twórcze od Związku, dzięki czemu mógł rzucić pracę kierowcy i poświęcić się jedynie pisaniu. Wtedy właśnie powstało opowiadanie Baza Sokołowska, publikowane w odcinkach przez Sztandar Młodych. Był to początek całej serii publikacji opowiadań Hłaski w gazetach codziennych oraz periodykach literackich.

W 1956 roku wychodzi jego pierwszy tom opowiadań pt. Pierwszy krok w chmurach, który został przyjęty bardzo ciepło przez krytyków.
Wiele jego opowiadań zostało adaptowanych do filmów. Zawsze Hłasko był współautorem ich scenariuszy. W 1957 roku na planie jednego z nich pt. Ósmy dzień tygodnia poznał niemiecką aktorkę Sonję Ziemann.

W 1958 roku został uhonorowany Nagrodą Literacką wydawców. Następnie na zaproszenie Instytutu Literackiego pojechał do Paryża, gdzie napisał opowiadanie Cmentarze, za które otrzymał nagrodę literacką Kultury. W tym samym czasie w Polsce rozpoczęła się kampania prasowa przeciwko Hłasce. Pisarz postanowił więc nie wracać do kraju i odwiedził jeszcze Włochy i Niemcy, gdzie spotkał się z Sonją Ziemann, a w grudniu jeszcze tego samego roku poprosił o azyl w Berlinie Zachodnim.
W 1959 roku autor poleciał do Tel Awiwu. Rok później dołącza do niego Sonja. Wtedy pisarz postanawia się z niż ożenić. Ślub biorą w 1961 roku w Londynie. Jako małżeństwo widywali się stosunkowo rzadko, ponieważ Sonja jeździła po Europie, grając w różnych filmach, a Hłasko siedział w Szwajcarii, pisząc opowiadania. Niestety małżeństwo nie przetrwało długo. Po czterech latach Hłasko zdecydował się na zerwanie tego związku.

W 1966 roku wyjechał do Hollywood na zaproszenia filmowca, któremu polecił go Roman Polański. Chociaż z ich współpracy nic nie wyszło, to autor został jednak w Kalifornii. Trzy lata później dostał prawo pobytu w USA. Skończył też szkołę pilotażu.

W 1969 roku na krótko przed rozpoczęciem pracy nad kolejnym filmem na podstawie jego opowiadania pt. Wszyscy byli odwróceni, Hłasko niespodziewanie umiera. Oficjalnie uznaje się, że powodem śmierci było przedawkowanie środków nasennych w połączeniu z alkoholem.

Pochowano go najpierw na cmentarzu w Wiesbaden, a później na Powązkach.