Hesse Hermann

Wybitny niemiecki pisarz. Laureat Literackiej Nagrody Nobla z 1946 roku. Już w wieku trzynastu lat postanowił "być poetą albo nikim". Początkowo pisał derywacyjne, romantyczne poematy i opowiadania o niewielkiej wartości. Jednak dzięki swoim pierwszym powieściom, Peter Camenzind oraz Pod kołami, które wyrażały tlącą się w nim urazę za jego represyjne wychowanie, wyrwał się ze schematów i zdobył sukces.

Zaczynał pisać w neoromantycznej atmosferze traktowania artysty jako społecznego wyrzutka, której kres nastąpił wraz z realistyczną powieścią Rosshalde. Podczas I wojny światowej napięcie między jego pacyfistycznymi przekonaniami i wewnętrznym kryzysem doprowadziło go do podjęcia się psychoanalizy wspólnie z Carlem Gustavem Jungiem. Psychologia Junga dodała książkom pisarza takim jak Demian, Wilk stepowy czy Siddhartha nowego wymiaru. Widoczny jest w nich również wpływ Nietzschego, Dostojewskiego, Spenglera oraz mistycyzmu buddyjskiego. Są one oparte na przekonaniach zatraconych przez zachodnią cywilizację, a które muszą być wyrażone, aby znaleźć swoją własną naturę.

Trzecia faza twórczości autora zaczęła się z wydaniem w 1930 roku Narcyza i Złotoustego. Odbija się tu echem bunt artysty w kontekście hierarchicznej ciągłości społecznego zachowania. W kolejnych książkach pt. Podróż na Wschód oraz Gra szklanych paciorków poszukiwanie wolności wchodzi w konflikt z tradycją i prowadzi artystę do osobistego poświęcenia, które pogrzebało jego optymizm.

Po 1943 roku Hasse nie napisał już żadnej książki. Wydał jeszcze kilka esei, listów, poematów, opowiadań i recenzji, lecz ani jednej powieści. Od 1912 roku mieszkał w Szwajcarii, a w 1923 roku otrzymał jej obywatelstwo. W latach pięćdziesiątych tytuły, które wyszły spod jego pióra stały się bardzo popularne, szczególnie w anglojęzycznym świecie, gdzie ich krytyka mieszczańskich wartości i zainteresowanie wschodnią filozofią religijną oraz psychologią związaną z Jungiem pokrywała się z zainteresowaniami młodszego pokolenia.