Głowacki Janusz

Autor błyskotliwych opowiadań, w których przenikliwie opisał zjawiska obyczajowe przełomu lat 60. i 70. W ironiczno-szyderczej formie Głowacki ośmieszał bezmyślną pogoń za materialnymi dobrami, tani blichtr, drobnomieszczańską tandetę i snobizmy, jakie zrodziły się w pseudosalonach Warszawy tamtej epoki. Stąd zbiory opowiadań „Wirówka nonsensu” i „Nowy taniec la-ba-da” uczyniły młodego podówczas prozaika osobą niezwykle popularną. Sławę szydercy i pamflecisty ugruntowały wyrafinowane literacko felietony autorstwa Głowackiego – w większości poświęcone także zjawiskom obyczajowym.

Mieszka w Nowym Jorku i w Warszawie. We wczesnych latach 70. Janusz Głowacki wziął udział w kilku głośnych przedsięwzięciach filmowych jako autor lub współautor scenariuszy, m. in. „Rejsu”. Z tego okresu pochodzą też pierwsze próby dramatopisarskie Głowackiego - po latach pisanie dla potrzeb teatru miało przynieść autorowi międzynarodowy sukces. Pierwszą jego sztuką jest „Cudzołóstwo ukarane” (prapremiera Teatr STS, Warszawa 1972). Kolejne sztuki to „Obciach” (wystawiona w 1976 r.), „Mecz” (Teatr Powszechny w Warszawie, 1977) i „Kopciuch” (prapremiera Teatr Współczesny w Szczecinie, 1979). Są to dramaty utrzymane w konwencji realistycznej, będące przykładem wyśmienitego połączenia zmysłu obserwacji z humorem, przechodzącym w groteskę. Jak wielu polskich artystów po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego Janusz Głowacki zdecydował się pozostać za granicą. Osiadł w Stanach Zjednoczonych, gdzie rozwinął swoją twórczość dramatopisarską. Utworem, który zwrócił uwagę amerykańskich środowisk teatralnych była sztuka „Polowanie na karaluchy” (wystawiona w r. 1986). Jednak prawdziwym sukcesem okazała się tragikomedia „Antygona w Nowym Jorku” (wyst. 1992), dramat z dużym powodzeniem grany w USA i w Europie. Światowej sławy teatrolog, Jan Kott, napisał o Antygonie w Nowym Jorku, że dramat ten to jedna z trzech najważniejszych polskich sztuk ostatnich dziesięcioleci, a Głowackiemu należy się eksponowane miejsce obok największych, współcześnie tworzących dramaturgów - Sławomira Mrożka i Tadeusza Różewicza.

Otrzymał szereg prestiżowych amerykańskich nagród literackich, m.in.: John S. Guggenheim Award, National Endowment for the Arts Award, Hollywood Drama-Logue Critics Award, American Theatre Crticis Association Award.