Gilmour David

Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego David Jon Gilmour urodził się  6 marca 1946 roku w Cambridge, gdzie jego ojciec pełnił funkcję starszego wykładowcy na uniwersyteckim wydziale zoologii.
Choć największe uznanie David Gilmour zdobył jako gitarzysta, wokalista i autor piosenek legendarnego brytyjskiego zespołu Pink Floyd, sławę przyniosła mu także współpraca z innymi artystami i nagrania solowe.
Aż do zeszłorocznego przełomowego występu na Live 8, grupa Pink Floyd nie dawała wspólnych koncertów od czasów tournee promującego płytę „Division Bell”, a od 1981 ani razu nie pojawiła się na jednej scenie z byłym członkiem zespołu Rogerem Watersem.
 
David Gilmour wraz z Sydem Barrettem studiowali w Cambridgeshire College of Arts and Technology, gdzie przerwy obiadowe wykorzystywali na wspólną naukę gry na gitarze. 
Podczas gdy Barrett wraz z Rogerem Watersem, Nickiem Masonem i Rickiem Wrightem zakładali Pink Floyd, Gilmour w 1963 dołączył do grupy Jokers Wild, którą opuścił w 1966 i stworzył nową formację z częścią kolegów z zespołu.
Grupa Gilmoura, posługująca się najpierw nazwą Flowers, a potem Bullitt, przez resztę 1966 i większość 1967 roku koncertowała w Hiszpanii i Francji, po czym się rozpadła.
 
David został zaproszony do współpracy z Pink Floyd w styczniu 1968 roku; miał uzupełniać skład jako drugi gitarzysta obok coraz bardziej nieobliczalnego Barretta. Syd, zmagający się z chorobą psychiczną, opuścił zespół kilka miesięcy później, a Gilmour został głównym gitarzystą i wokalistą grupy.
 
Piosenki autorstwa Gilmoura, jak również jego talent do gry na gitarze, przyniosły Pink Floyd światową sławę w latach 70. Jednakże pod koniec dekady Waters zaczął przejmować coraz większą kontrolę nad zespołem, a stosunki między nim i Gilmourem znacznie się pogorszyły. 
 
Na wiosnę 1978 roku Gilmour wydał swój pierwszy, solowy album zatytułowany po prostu „David Gilmour”. Płyta znalazła się w pierwszej dwudziestce na brytyjskich listach przebojów. Jedna z napisanych wówczas piosenek, która nie znalazła się na płycie, "Comfortably Numb", stała się później wielkim przebojem Pink Floyd. 
 
Po opuszczeniu Pink Floyd w 1985 Waters oświadczył, że to koniec zespołu, wkrótce jednak Gilmour zdementował tą informację i przejął pełną kontrolę nad grupą.
Nowy album Pink Floyd, „A Momentary Lapse of Reason”, stworzony i nagrany z Nickiem Masonem i Rickiem Wrightem ukazał się w 1987, a towarzyszyła mu wielka, światowa trasa koncertowa.
Po „The Division Bell”, ostatniej studyjnej płycie Pink Floyd z 1994, zespół również udał się na międzynarodowe tournee, na które składało się 100 wyprzedanych koncertów ! 
 
Następnym wydawnictwem zespołu była płyta i wideo koncertowe „Pulse” (1995). Materiał zarejestrowano w londyńskim Earl’s Court.
 
W 1996 Pink Floyd zostali przyjęci do amerykańskiego Rock and Roll Hall of Fame, a w listopadzie 2005 znaleźli się także w brytyjskim Music Hall of Fame. 
 
David Gilmour pytany o przyszłość Pink Floyd odpowiadał wielokrotnie, że nie ma żadnych planów dotyczących zespołu, więc niespodziewana wiadomość o wspólnym występie z dawnym członkiem grupy, Rogerem Watersem na Live 8, w Hyde Parku, wywołała wielkie poruszenie. Koncert na Live 8 udowodnił, że upływ czasu nie naruszył w żaden sposób kondycji zespołu, a głos i gitara Pink Floyd – David Gilmour jest w znakomitej formie.
Po tym wydarzeniu sprzedaż płyty „Echoes: The Best of Pink Floyd” wzrosła o ponad 1.300 procent.
 
Gilmour zobowiązał się przekazać wszystkie dochody z albumu fundacjom charytatywnym realizującym idee Live 8:
“Choć głównym celem przedsięwzięcia było uwrażliwienie ludzi na konkretne problemy i wpłynięcie na przywódców G8, nie chcę się na tym koncercie bogacić. Te pieniądze należy przeznaczyć na ratowanie życia.” 
 
David Gilmour odegrał również kluczową rolę w początkach kariery Kate Bush, a także przyczynił się do sukcesu zespołu Dream Academy.
Artysta udzielał się jako muzyk sesyjny, producent, a nawet inżynier dźwięku we współpracy z takimi wykonawcami jak m.in. Roy Harper, Bryan Ferry, Robert Wyatt, Hawkwind, Paul McCartney, Ringo Starr, Sam Brown, Jools Holland, Grace Jones, Tom Jones, Elton John, Arcadia, Propaganda, Pete Townshend, The Who, Supertramp i Warren Zevon.
 
W 1999 David wziął udział w nagraniu rock’n’rollowego albumu Paula McCartneya „Run Devil Run”, po którym muzycy zagrali razem szereg koncertów zakończonych występem w legendarnym Cavern Club w Liverpoolu.
 
Po występie na Meltdown Festival, gdzie Gilmour koncertował na zaproszenie Roberta Wyatta, David zagrał w 2002 jeszcze trzy półakustyczne koncerty z przyjaciółmi, w londyńskim Royal Festival Hall. Jeden z krytyków napisał wtedy o Gilmourze:
“Odnaleziony na nowo bóg rocka błyszczy w roli bohatera muzyki folk XXI wieku”.
 
W maju 2003 roku nazwisko Davida Gilmoura trafiło na pierwsze strony gazet w związku z przekazaniem przez artystę całego zysku ze sprzedaży jego domu w Maida Vale (3 miliony 600 tysięcy funtów) organizacji charytatywnej Crisis, wspierającej bezdomnych.
 
W listopadzie tego samego roku został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego za zasługi w dziedzinie muzyki. 

David Gilmour, jeden z najwybitniejszych muzyków swojego pokolenia, słynie z doskonale skomponowanych, pełnych ekspresji, a zarazem oszczędnych solówek gitarowych. Tytułowy utwór z albumu Pink Floyd ”Another Brick In The Wall”, który osiągnął pierwsze miejsce zarówno brytyjskich, jak i amerykańskich list przebojów, jest świetnym przykładem talentu Gilmoura do zawierania w muzyce głębokich emocji, dzięki którym piosenki przestają być technicznymi ćwiczeniami wirtuoza.
 
Najnowszy album Davida Gilmoura „On An Island” powstał w 2005 roku, podczas sesji nagraniowych w domowym studio Artysty, w studio ‘Astoria’ na prywatnej barce oraz w legendarnych Abbey Road Studios. Jest to trzeci solowy album Davida Gilmoura. Poprzednie nagrania artysty to pochodząca z 1978 roku płyta „David Gilmour” oraz „About Face” z 1984.