Dietrich Marlene

Niemiecka aktorka teatralna, kabaretowa i filmowa. Wzorzec kobiecej urody i niezapomniana gwiazda Hollywood lat 30. i 40. Jej ojciec był oficerem policji, matka pochodziła z zamożnej rodziny jubilerów i zegarmistrzów.

Ukończyła szkołę im. Auguste-Victoria w Berlin- Charlottenburg. Uczęszczała również na lekcje gry na skrzypcach u słynnego profesora Dessau. W latach 1919-1921 studiowała w Wyższej Szkole Muzycznej w Weimarze u Roberta Reitza, a potem w Berlinie u Carla Flescha, jednak z powodu zapalenia ścięgna, zrezygnowała z kariery skrzypaczki.

Postawiła na szołbiznes. Początkowo pracowała jako modelka (reklamując buty, biżuterię i galanterię) i grywała małe rólki scenach teatrów Berlina. Wstąpiła także do szkoły teatralnej Maxa Reinhardta.

W roku 1922 zadebiutowała w filmie epizodyczną rolą pokojówki w filmie Georga Jakoby: So sind die Maenner. W 1923 roku poślubiła Rudolfa Siebera, a rok później urodziła córkę - Marię. Małżeństwo, choć formalnie istniało, jednak faktycznie rozpadło się to rozpadło po kilku latach, Rudolf zajął się wychowywaniem dziecka, zaś Marlena swoja karierą.

Od roku 1925 z ponownie podjęła pracę w teatrze, występując w rewiach i komediach, w Wiedniu i Berlinie. W 1928 roku odbyła się premiera rewii Es liegt in der Luft, a piosenka z tego filmu - Wenn die beste Freundin trafiłaq na pierwsze nagranie płytowe artystki.

W 1930 r. Dietrich podpisała kontrakt z Paramount Pictures. W tym samym roku odbyła się premiera Błękitnego Anioła – filmu, który uczynił z niej gwiazdę. Następnie aktorka wyjechała do Hollywood, gdzie zagrała w kolejnych 6 filmach, reżyserowanych przez swojego mistrza Josepha von Sternberga (min. Maroko, Szanghaj Express, X-27 i Kaprys Hiszpański). Przedtem jednak spece od wizerunku zadbali o jej fryzurę (włosy zostały rozjaśnione) oraz tuszę (aktorka musiała zrzucić kilkanaście kilogramów). A swoje podziwiane na całym świecie nogi aktorka ubezpieczyła na miliony dolarów.

Za kontrowersyjną rolę w melodramacie Maroko (u boku Gary Coopera) otrzymała nominację do Oscara.

Po rolach wampów w filmach von Sternberga artystka zmieniała nieco emploi występując w komediach (Ogród Allacha, Eskapada) i westernie (Destry znowu w siodle). Jednocześnie w 1939 roku otrzymała amerykańskie obywatelstwo.

W tym czasie Ditrich zaangażowała się w walkę przeciwko nazistom, pomimo, że Hitler i szef niemieckiej propagandy Goebels wielokrotnie składali jej propozycje powrotu do III Rzeszy i przyjęcia roli sztandarowej gwiazdy niemieckiego kina.

Aktorka uporczywie je odrzucała i od 1943 roku występowała z recitalami w spektaklach dla żołnierzy amerykańskich. Dopiero po wojnie, w 1945 roku, Marlene Dietrich po raz pierwszy od dłuższego czasu odwiedziła Niemcy, przyjeżdżając do umierającej matki.

Po wojnie aktorka grywała w filmach już tylko sporadycznie. Warto tu wymienić Dotknięcie zła Orsona Wellesa i Świadka koronnego. Ostatnim obrazem, w którym wystąpiła był Mały Żigolo z 1978 roku.

W roku 1960 wyruszyła na tourne po Europie, a w czasie jej występów w Niemczech Zachodnich, doszło do zamieszek, z powodu wojennego zaangażowania aktorki na rzecz aliantów.

Gdy aktorka złamała kość udową podczas występów w Australii, w roku 1975, musiała ostatecznie pożegnać się ze sceną. Od tego czasu żyła w odosobnieniu, w swoim paryskim mieszkaniu.

W 1979 ukazały się wydane drukiem wspomnienia aktorki, zatytułowane Jestem po to by mnie kochać.

Aktorce przypisywano liczne romanse, w tym z Gary Cooperem, Erichem Maria Remarque’m, Jean Gabinem i Willem Forstem. Mówiono też o jej biseksualnych skłonnościach.

Marlena Dietrich zmarła w 1992 roku, zgodnie z jej ostatnią wolą została pochowana w Berlinie, na cmentarzu Friedenau.

Na zawsze pozostała legendą, o której Ernest Hemingway miał powiedzieć: "Gdyby nie miała nic prócz głosu, i tak by ci złamała serce".