Camus Albert

Głęboki humanista, wielki reprezentant niemetropolitalnej literatury francuskiej, laureat Nagrody Nobla.

Urodził się i wychowywał w Algierii. Jego doświadczenia z tego okresu zaważyły na jego rozwoju intelektualnym. Odbijają się również echem w powieściach jego autorstwa. Pochodził z biednej rodziny robotniczej. Mimo to szybko dostał się do kręgu intelektualistów o silnych tendencjach rewolucyjnych. W tym czasie poważnie zainteresował się filozofią. Tylko przypadek sprawił, że nie poświęcił się karierze naukowej na tym polu.

W wieku 25 lat wyjechał do Francji, gdzie przyłączył się do ruchu oporu podczas okupacji, a po wyzwoleniu był felietonistą w piśmie Combat. Jego aktywność dziennikarska była przede wszystkim odpowiedzią na potrzebę czasów. W 1947 roku Camus rzucił dziennikarstwo polityczne i skupił się na pisaniu powieści oraz esei. Poza tym zaangażował się w pracę w teatrze jako producent, a także autor sztuk. Prawdopodobnie miłość do teatru wywiózł już z Algieru, gdzie był członkiem grupy L'Equipe, której przedstawienie Révolte dans les Asturies z 1934 roku zostało zakazane z powodów politycznych.

W wielu swoich pracach Camus wyjaśnia swój pogląd na temat absurdu oraz akceptacji przez ludzi totalnego braku nadziei, który nie ma nic wspólnego z rozpaczą. Ukazuje stan ustawicznego odrzucenia, który nie może zostać pomylone z rezygnacją - oraz uczucie bezustannego żalu. Przykładem może być esej Mit Syzyfa z 1942 roku, którego główne idee są lepiej rozwinięte w powieści Obcy. W podobnej tonacji zostało skomponowane kolejne wielkie dzieło pisarza pt. Dżuma, opublikowane w 1947 roku. Inne znane powieści Camusa to Upadek (1956 r.) oraz L'Exile et le royaume (1957 r.). Jego nieustępliwe poszukiwania porządku moralnego znalazły estetyczny korelat z klasyczną formą powieści. Camus był stylistą o rzadko spotykanej przejrzystości i potężnej koncentracji, charakteryzującym się dużą dozą zdrowego rozsądku.