Brightman Sarah

Przez ostatnie dwie i pół dekady Sarah Brightman wypracowała sobie tytuł najlepiej sprzedającej się sopranistki wszechczasów - ponad 26 milionów płyt CD i 2 miliony DVD na całym świecie. Artystka jest pionierką w przekraczaniu i zacieraniu granic pomiędzy głównymi nurtami muzycznymi - od popu i broadwayowskich szlagierów po klasykę i arie operowe.  Jej unikalny, eksperymentalny styl pomógł utorować drogę do sławy takim śpiewakom,  jak Andrea Bocelli, Il Divo, czy Josh Groban.

Sarah Brightman urodziła się by być artystką estradową. W wieku 3. lat tańczyła na festiwalach w swoim rodzinnym mieście Berkhamsted w Anglii, a w wieku lat 11. rozpoczęła naukę sztuk teatralnych. Rok później zaczęła śpiewać i wkrótce potem, w wieku 13. lat, została wysłana do teatru Piccadilly Theatre w dzielnicy West End w Londynie na przesłuchanie do musicalu Johna Schlesingera „I and Albert”, w którym potem wystąpiła.

W wieku szesnastu lat, Brightman przyjęto do Pan's People – stałej trupy tanecznej programu Top of the Pops emitowanego przez BBC, a następnie Sarah dołączyła do Hot Gossip – grupy prezentującej gorący taniec w programie Kenny Everett Show w telewizji Thames Television. Choreografem w tym programie była Arlene Phillips (Annie, Starlight Express, Lord of the Dance), która opracowała imponujące kroki taneczne, mnożące się układy i techniki, które nadal w dużej mierze stanowią podstawy dzisiejszej choreografii.

W grudniu 1978 roku, Sarah Brightman rozpoczęła swoją karierę wokalną wypuszczając na rynek singiel „I Lost My Heart to a Starship Trooper”, który błyskawicznie stał się przebojem. Hit sprzedał się w liczbie 500.000 egzemplarzy i zajął szóste miejsce na brytyjskiej liście przebojów - British Hit Parade. Wraz z Hot Gossip Sarah wkrótce stała się idolką nastolatków,  a zanim skończyła 18 lat była już gwiazdą muzyki pop.

Kontynuując pracę z Hot Gossip, Sarah Brigtman wzięła udział w przesłuchaniu do „Kotów” Andrew Lloyd Webbera i otrzymała rolę Jemimy. Po roku występów w „Kotach” odeszła z musicalu, by zagrać tytułową rolę w operze Charlesa Straussa – „Nightingale” (Słowik).
Kolejnym wielkim przedsięwzięciem wokalistki było zagranie w sztuce Andrew Lloyd Webbera – „Song and Dance”, nagranej w 1984 roku.
Rok później, w 1985, pochodzący z „Requiem” Webbera i nagrany przez nią utwór „Pie Jesu” dostał się na szczyty list przebojów, osiągając w pierwszym dniu wydania sprzedaż 25.000 egzemplarzy, oraz zajmując 3 miejsce w brytyjskich rankingach – był to nie lada wyczyn biorąc pod uwagę, że utwór był wykonywany po łacinie.
Płyta „Requiem” uzyskała w Zjednoczonym Królestwie miano najlepiej sprzedającego się albumu z muzyką klasyczną roku i przyniosła Brightman nominację do muzycznej nagrody Grammy w kategorii Best New Classical Artist.
W tym samym roku Sarah wcieliła się w rolę Valencienne w operetce „Wesoła Wdówka” (1985) wystawianej w operze Saddler Wells' Opera oraz w rolę Tary Treetops w przedstawieniu „Masquerade”.

W 1986 roku na deskach teatru Majesty's Theatre pojawił się „Upiór w Operze” Andrew Lloyd Webbera. Od chwili premiery przedstawienie odniosło niespodziewany sukces na West Endzie. Przez sześć miesięcy Brightman grała rolę Christine, której postać przyjęta została bardzo życzliwe przez krytyków. Rok później Sarah zagrała tę rolę na Broadwayu. Przed zaplanowaną na 28 stycznia 1988 r. premierą w Stanach Zjednoczonych, łączne dochody z „Upiora…” w przedsprzedaży wyniosły 17 milionów dolarów, a przedstawienie okrzyknięto najbardziej udaną produkcją muzyczną w historii.

W latach 80. Sara Brightman, bazując na swoim sukcesie wokalistki estradowo-musicalowej, przeniosła się do Los Angeles pragnąc rozpocząć karierę artystki solowej. Tam też po raz pierwszy usłyszała muzykę Enigmy i podjęła decyzję o pracy z inicjatorem projektu – Frankiem Petersonem, którego poznała w Niemczech w 1991 roku. Zaowocowało to długą, kreatywną i udaną współpracą trwającą do dnia dzisiejszego.
W 1993 roku wydano pierwszą, wyprodukowaną przez Petersona piosenkę Sarah – „Captain Nemo”, która stała się hitem dającym początek jej solowej karierze wokalistki. Rok później pojawiło się pełne wydanie albumu „Dive”. Na kolejnym albumie „Fly” krystaliczny sopran Brightman połączono  z bitami muzyki dance, a przebojowy singiel „A Question Of Honour” przyniósł artystce miano gwiazdy europejskiej.

Podążając za sukcesem „Fly”, Peterson namówił Brightman do głębszej analizy klasycznego materiału. W efekcie wspólnie stworzyli nowy wymiar musicalu, w którym głos Brightman mógł swobodnie wędrować pomiędzy światami muzyki pop, klasycznej i operowej i czerpać z nich wszystkich.
W celu podkreślenia nowego aspektu muzyki Brightman Peterson zaadoptował utwór „Time to Say Goodbye” z klasycznej arii „Con Te Partiró” i zaprosił Andreę Bocelliego do odśpiewania męskiej partii. „Time To Say Goodbye” prędko stał się najlepiej sprzedającym się utworem w historii nagraniowej w Niemczech oraz został wielkim, ogólnoświatowym hitem, który sprzedał się w ponad 5 milionach egzemplarzy.
 
Kolejny album Brightman to niosący klasyczne zabarwienie „Timeless/Time to Say Goodbye”, który sprawił, że artystka stała się gwiazdą światowej sławy. Znana już i odnosząca sukcesy w Ameryce Północnej, Europie, Japonii i Australii, Sarah Brightman podbiła resztę świata zdobywając ponad 150 złotych i platynowych płyt w 34 krajach, na wszystkich kontynentach.
Tak jak „Fly” różnił się pod względem stylistycznym od „Dive”, tak „Timeless” był zupełnie inny od wcześniejszych produkcji Petersona i Brightman. Zapewnił wokalistce nową publiczność w postaci fanów słuchających współczesnej muzyki klasycznej i położył podwaliny pod jej nową pozycję śpiewaczki operowej, potrafiącej bez wysiłku lawirować pomiędzy różnymi rodzajami muzyki: od Pucciniego do muzyki pop, od Rachmaninoffa do rocka.

W 1998 roku na rynek wypuszczono album „Eden”, któremu towarzyszyła pierwsza, solowa, światowa trasą koncertową Brightman. W ciągu całego roku 1999 artystka zawitała do wielu krajów, a jej pierwszy, wydany na całym świecie, koncert na wideo – „One Night In Eden”, spotkał się z ogromnym uznaniem.

25 kwietnia 2000 roku pojawił się piąty już album Brightman wyprodukowany przez Petersona – „La Luna”, oraz pierwszy singiel – cover klasycznej melodii Bacha zmienionej przez zespół Procol Harum w utwór „A Whiter Shade Of Pale”, który dostał się na szczyty list przebojów muzyki pop, classical crossover i dance na całym świecie. Druga solowa trasa koncertowa Sarah, w trakcie której między sierpniem a grudniem Sarah zagrała 60 koncertów, rozpoczęła się latem 2000 roku.

W listopadzie 2001 roku, na półkach sklepów muzycznych, pojawiła się składanka „Classics”, na której znalazło się osiem zorientowanych na brzmienia klasyczne utworów z poprzednich trzech albumów artystki, plus siedem niewydanych dotychczas utworów.

Podążając za sukcesem „Classics”, Frank Peterson i Sarah Brightman zaczęli pracę nad kolejnym albumem studyjnym „Harem”. Światowa trasa koncertowa wspierająca album ruszyła w grudniu 2003 roku. Koncerty przyniosły ogółem 60 milionów dolarów zysku, a Sarah oklaskiwana była przez 700.000 fanów.
W 2004 roku wydano DVD z koncertu „Live From Las Vegas” oraz płytę CD z nagraniami z trasy Harem.
Blisko 5 lat po wydaniu płyty „Harem” ukazuje się bestsellerowy krążek „Symphony” (2008). Płyta „Symphony” to najwyżej notowany debiut płytowy Sarah w Ameryce. W pierwszym tygodniu  sprzedaży album osiągnął 13. miejsce na Top 200 albumów Billboardu i wspiął się na szczyt trzech innych list Billboardu w kategoriach: album klasyczny, album klasyczno-popowy oraz album internetowy.  Płyta zadebiutowała także na 17 miejscu listy sprzedaży albumów cyfrowych.
„Symphony” stanowi kolekcję 13 premierowych utworów, z których niektóre wokalistka wykonuje w duecie z Andreą Bocellim, Alessandrem Safiną oraz Fernandem Limą. W Polsce ukazała się rozszerzona wersja płyty „Symphony”, na której znalazł się znakomity duet „I Will Be With You (Where The Lost Ones Go)” w wykonaniu Sarah Brightman i Andrzeja Lamperta – na co dzień związanego z zespołem PIN. 
Umiejętności wokalne piosenkarza spotkały się ze znakomitą opinią Sarah, Artystka komentuje:

 “I Will Be With You”  to piosenka, która dla wokalisty jest prawdziwym wyzwaniem. Trzeba mieć naprawdę dużą skalę by okiełznać ten utwór! Andrzej sięga tutaj wyżyn - w jego wykonaniu piosenka jest przesycona wielkimi emocjami i uczuciem. To zdecydowanie głos na światowym poziomie i jestem bardzo zadowolona z rezultatu nagrania."


Solowe albumy Sarah Brightman:
The Trees They Grow So High z 1988 r.
As I Come of Age z 1990 r.
Dive z 1993 r.
Fly z 1995 r.
Timeless i Time to Say Goodbye z 1997 r.
Surrender z 1988 r.
Eden z 1999 r. - rok później wydano kolekcję utworów Andrew Lloyd Webbera (The Andrew Lloyd Webber Collection
W roku 2000 wydano album La Luna, a tuż po nim Classics (2001 r.) i Harem (2003 r.).