AC/DC

U źródeł historii tego zespołu leży maszyna do szycia, na której widniał napis AC/DC. Oznacza on, że urządzenie jest przystosowane do dwóch typów prądu: zmiennego i stałego. Kiedy zobaczyli go Angus oraz Malcolm Young, od razu wiedzieli, że właśnie taka będzie nazwa grupy muzycznej, założonej przez nich w listopadzie 1973 roku. Grali wtedy z wokalistą Dave`m Evansem, perkusistą Colinem Burgessem i basistą Lerry`m van Kriedtem. Swój pierwszy występ publiczny mieli już po dwóch miesiącach wspólnych prób w klubie Chequers w Sydney.

Okres do momentu wydania debiutanckiej płyty High Voltage w 1974 roku był bardzo gorący dla zespołu. W wyniku tarć pomiędzy jego członkami zmieniony został basista, perkusista, a główny wokal przejął Bon Scott.

W latach 1974-1975 roku AC/DC zyskał ogromną popularność w Australii, głównie dzięki programowi Molly`ego Meldruma Countdown. Zaś w 1976 roku, gdy podpisał umowę z wytwórnią Atlantic Records narodził się jego międzynarodowy sukces. Dawał koncerty na terenie całej Europy z takimi zespołami jak Aerosmith, Blue Oyster Cult, Kiss, Styx czy też Cheap Trick. Natomiast pierwszym albumem zespołu, wydanym również poza granicami Australii i Nowej Zelandii, była kompilacja jego poprzednich utworów pt. High Voltage, który sprzedał się w trzech milionach egzemplarzy. Jeszcze tego samego roku nagrał kolejną płytę Dirty Deeds Done Dirt Cheap.

W 1977 roku prawdziwe trzęsienie ziemi przeszło przez AC/DC. Między basistą Markiem Evansem a Angusem Youngiem doszło do poważnej różnicy zdań, w wyniku której nowym basistą został Cliff Williams. Pokazał na co go stać na płycie Powerage z 1977 roku. Chociaż zyskał pewną popularność na rynku muzycznym to przełomem okazał się album Highway to Hell nagrany w 1979 roku. Dzięki niemu AC/DC trafił do czołówki zespołów hard rockowych i zyskał wielu fanów na całym świecie, również w Stanach Zjednoczonych. Jedynm z nich był seryjny morderca Richard Ramirez, który wręcz uwielbiał tą płytę, na miejscu zbrodni zostawił raz czapkę z emblematem AC/DC, a podczas zatrzymania miał na sobie koszulkę zespołu.

W lutym 1980 roku nastąpił kolejny wstrząs. Bon Scott zmarł w wyniku nieszczęśliwego wypadku po jednej z imprez. Pozostali członkowie zespołu rozważali nawet zarzucenie dalszej działalności, ale w końcu postanowili nadal grać, bo z pewnością tego właśnie chciałby Scott. Jego następcą został Brian Johnson. W kilka miesięcy po śmierci Scotta AC/DC wydał kolejny album Back in Black, który osiągnął największy sukces komercyjny spośród wszystkich nagrań zespołu. Sprzedał się w ponad 21 milionach egzemplarzy i przez 131 tygodni utrzymywał się w pierwszej dziesiątce.

1983 rok był wyjątkowo ciężki dla AC/DC. Jego popularność zaczęła gwałtownie spadać, gdy po bójce, do jakiej doszło między Philem Ruddem i Malcolmem Youngiem ten pierwszy został wyrzucony z zespołu. Na jego miejsce przyjęto Simona Wrighta. Niestety nagrany z nim album Flick of the Switch nie był już na takim poziomie jak poprzednie nagrania grupy. W magazynie Kerrang! zostali nawet okrzyknięci rozczarowaniem roku. Mimo to zespół nadal pracował nad kolejnymi nagraniami, czego owocem był album Who Made Who z 1986 roku, który jest jednocześnie soundtrackiem do filmu Stephena Kinga Maksymalne Przyspieszenie.

W 1988 roku AC/DC wróciło do gry albumem Blow up Your Video, który zajął drugie miejsce w Wielkiej Brytanii. Po jego wydaniu zespół ruszył w trasę koncertową. W czasie jej trwania Malcolm Young postanowił leczyć swoją chorobę alkoholową i został zastąpiony przez Steviego Younga, a perkusista Simon Wright przeszedł do zespołu Dio i jego miejsce zajął Chris Slade.

W 1990 roku AC/DC dzięki albumowi The Razor`s Edge szturmem zdobyli miejsca na listach przebojów zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i Europie. Następnie zorganizowali trasę koncertową, po której wydali płytę AC/DC Live. Został on uznany za jeden z najlepszych albumów lat dziewięćdziesiątych. W 1991 roku zespół nagrał Big Gun do soundtracku Bohatera ostatniej akcji. Kiedy utwór ten został wydany jako singiel, AC/DC po raz pierwszy zdobyło najwyższe miejsce na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych.

W 1995 roku zespół wrócił do składu z lat 1980-1983 i nagrał album Ballbreaker, który również okazał się sukcesem. Dwa lata później zdecydowali się wydać płytę kompilacyjną Bonfire, a w 2000 roku album studyjny Stiff Upper Lip, który oceniono lepiej niż Ballbreaker. Szturmem zajął listy przebojów w krajach takich jak Niemcy, Argentyna, Francja, Hiszpania, Szwajcaria, Austria, Kanada, Portugalia, Norwegia, USA czy Węgry.

W 2002 roku dzięki kontraktowi z wytwórnią Sony Music większość albumów AC/DC została zremasterowane. Do każdego z nich dodano książeczkę z rzadkimi zdjęciami zespołu oraz unikalnymi notatkami. Pozostałe dwa albumy, Ballbreaker i Stiff Upper Lip, zremasterowano kolejno w 2005 i 2007 roku.

Łącznie AC/DC sprzedał już ponad 68 milionów płyt w samych tylko Stanach Zjednoczonych. Więcej sprzedali tylko The Beatles, Led Zeppelin, Eagles oraz Pink Floyd. W 2003 roku otrzymali nagrodę Teda Alberta za Wybitne Zasługi dla Australijskiej Muzyki na APRA Music Awards. W marcu tego samego roku zostali też wprowadzeni do Rock and Roll Hall of Fame.

Od stycznia 2006 roku AC/DC było zajęte nagrywaniem swojego najnowszego albumu studyjnego.

20 października 2008 w końcu ukazała się płyta "Black Ice", na którą fani zespołu tak długo czekali.