Dziewice Do Boju

dla mnie super
Czytam Szwaję od kilku lat. Bardzo podobał mi się Dm na klifie ale Stateczna i postrzelona także sprawiła mi sporo radości. Szwaja nie boi się trudnych tematów, np. Dom na klifie opowiada historię rodzinnego domu dziecka. Cieszę się jednak, że autorka nie popada w histerię czy apatię ale stara się dostrzec w różnych sytuacjach życiowych pozytywy. Nie znajduję w jej książkach "optymizmu na wyrost". Raczej energię do działania, do szukania dobra i piękna. Łatwo jest marudzić na życie i kontemplować swoje nieszczęście. Sposób widzenia świata przedstawiony w powieściach Moniki Szwai bardzo mi odpowiada. Odniosę się do przedmówczyni... nie czytałaś chyba tych książek. Chyba że Twoje życie jest tak nieszczęśliwe że klinika onkologiczna wydaje Ci się optymistyczna. Życzę też znalezienia przyjaciół. Według prof. Kołaczkowskiego to właśnie przyjaźń ma największą wartość.

Może już wystarczy?
Zaczynam się już czuć znużona tym niezmiennym optymizmem, tym prostym, nieco emeryckim w klimacie światem, w którym wystarczy pogadać z przyjaciółką, żeby rozwiązać KAŻDY problem.

Do boju!
Szwaja konkuruje już z soba samą... Sporo czytam ale ostatni raz tak dobrze jak przy "Dziewicach, do boju" bawiłam się przy "Klubie Mało Używanych Dziewic". Dobrze, że w końcu po tomach w ktorych bohaterowie tylko jęcząi marudzą na otaczający nas świat ktoś (właśnie Szwaja) pisze o tym że życie jest piękne mimo że trudne. Dziewice mnie inspirują od działania, do podejmowania wyzwań. Ostatnio widziałam hasło "popieram Klub Mało Używanych Dziewic" - podpisuję się pod nim obiema rękami.