Dziedziczka Cieni

Królowa dorasta.
Opowieść jest niesamowita z tego względu, że wnikliwy czytelnik może przejrzeć metafory ukryte w fantastycznych treściach. Wujkowie z Briarwood ponoszą karę- ich organizmy noszą jakąś klątwę, której nikt nie potrafi zdjąć, ich ciała zostają poddane wymyślnym powolnym torturom, ale takim, że nie widać ich na zewnątrz. Bo Królowa zaczyna dorastać i pała słusznym gniewem.Akcja jest ukazana z punktu widzenia kluczowych postaci. W tym jednym aspekcie widzę analogię między Trylogią Czarnych Kamieni, a Pieśnią Lodu i Ognia Martina. W tym tomie silny nacisk został położony na akceptację odmienności. Inwazja Królowych na wyspę jednorożców kojarzy mi się z traktowaniem Indian przez białego człowieka. Tak jak tutaj Krwawi twierdzą, że zwierzęta nie mogą być krewniakami, tak tam biali odmawiali kolorowym człowieczeństwa.Książka jest naprawdę bardzo dobra, czyta się ją w napięciu, akcja toczy się wartko, a skomplikowana intryga jest po prostu majstersztykiem.

Dobra
Cóż, moim zdaniem książka jest warta przeczytania i świetnie napisana, jednakże o wiele gorsza niż pierwsza część trylogii. Na pewno jest napisana w przygnębiającym klimacie i jak dla mnie autorce nie chciało się zbytnio pisać o ikonie Czarnych Kamieni - Daemonie! :D No, ale tak czy siak uwielbiam zarówno Córkę Krwawych jak i Dziedziczkę Cieni i nie mogę doczekać się ostatniej części. :)

;))
osobiście książka bardzo mi się podobała, szkoda tylko, że było w niej mało o Deamonie. Moim zdaniem jest tak samo ciekawa, jak I część trylogii, jednak musiałam się bardziej skupiać, aby dokładnie zrozumieć treść. Na pewno polecam, czękam do listopada na ostatnią część. pozdrawiam ;D