Dziedziczka Cieni

piękna, ale i przerażająca opowieść!
zdecydowanie jedna z najlepszych książek, które w ostatnich latach zostały wydane!!!

Dziedziczka cieni opowiada o świecie pełnym okrutnej i bezlitosnej władzy kobiet, trwających w honorze i dumie Krwawych, poszukujących swego miejsca niezwykłych Krewniakach i przede wszystkim o Czarownicy Jaenelle, która pragnie zmienić tą rzeczywistość na lepsze. Jaenelle po <pewnym wydarzeniu> leczy się, by odzyskać swój umysł i moc. Z pomocą towarzyszy wraca do zdrowia. Jednak władza nie daje o sobie zapomnieć. Intrygi i brutalność. Polecam stanowczo. Wciągająca i niecodzienna. Fascynująca.

“Dziedziczka Cieni” taka właśnie jest, strony niebezpiecznie ciągną, historia donośnie woła o wyjście na światło dzienne, a postacie tak łapią za serca, że długo będzie się je wspominać. To mocna, miejscami brutalna powieść o świecie, gdzie cierpnie jest na porządku dziennym. A nietolerancja potęguję kolejną zawiść. Gdzieś tam w cieniu są Krwawi, którzy mają jeszcze grosz honoru, dumy i akceptacji do Krewniaków.

Założyłam, że akcja "Dziedziczki cieni" rozpędzi się jak Bugatti i prawie to dostałam, prawie, bo rozpędza się jak dobrej klasy BMW M3 na przykład :) I w dodatku osią, stałą, bohaterką (niepotrzebne skreślić ) jest Jaenelle - Czarownica - Krwawa, a na to narzekałam w pierwszej części, że "znika" na dobrych kilka rozdziałów.Świat Bishop w tym tomie nabiera kolorów. W tym sensie, że akcja jest mało przewidywalna, bohaterowie stają się wyraziści, szczegóły są dopracowane.Lepsza od 1 części!

druga część mnie nie zawiodła. w pierwszej bardzo podobał mi się wątek deamona lucivara i seatana.bracia okrutni i bezlitośni dla kobiet ponieważ złym traktowaniem same ich takich stworzyły.i ojciec sam lord piekła wydaje się straszną postacią.ale w końcu okazuje się ze wobec jeanelle okazują się wrażliwi cierpliwi kochający i gotowi poświęcic dla niej życie.jedyny mój zarzut do drugiej częsci to zbyt krótki wątek deamona.ale z przyjemnością zabiorę się do czytania następnej.

druga część mnie nie zawiodła. w pierwszej bardzo podobał mi się wątek deamona lucivara i seatana.bracia okrutni i bezlitośni dla kobiet ponieważ złym traktowaniem same ich takich stworzyły.i ojciec sam lord piekła wydaje się straszną postacią.ale w końcu okazuje się ze wobec jeanelle okazują się wrażliwi cierpliwi kochający i gotowi poświęcic dla niej życie.jedyny mój zarzut do drugiej częsci to zbyt krótki wątek deamona.ale z przyjemnością zabiorę się do czytania następnej.

Po okrutnej i dynamicznej akcji w Córce Krwawych, księga druga trylogii zaskoczyła mnie spokojem, wyciszeniem i skupieniem się przede wszystkim na Jaenelle. Miałam wrażenie, że w powieść fantasy został subtelnie wpleciony bardzo dobry, praktyczny poradnik postępowania z osobą skrzywdzoną na tle seksualnym. Autorka w psychologicznie wnikliwy sposób umiejętnie podkreśliła rolę najbliższych w procesie zdrowienia. Pokazała jak odbudować ponownie relacje z mężczyznami oparte na zaufaniu, cierpliwości, wyrozumiałości, poczuciu bezpieczeństwa przy stałym wsparciu ze strony rodziny i oddanych przyjaciół. Ta dominująca cisza wokół Jaenelle nie oznaczała jednak spokoju w królestwach rządzonych przez ich agresywne władczynie. Znowu polała się krew, ponownie było słychać chrzęst miażdżonych kości i krzyki rozszarpywanych ciał przez Harpie. Kobiety z Królestwa Terreille nie chciały zrezygnować z dotychczasowych układów zależności płci, chcąc pozostać u steru władzy.

Opowieść jest niesamowita z tego względu, że wnikliwy czytelnik może przejrzeć metafory ukryte w fantastycznych treściach. Wujkowie z Briarwood ponoszą karę- ich organizmy noszą jakąś klątwę, której nikt nie potrafi zdjąć, ich ciała zostają poddane wymyślnym powolnym torturom, ale takim, że nie widać ich na zewnątrz. Bo Królowa zaczyna dorastać i pała słusznym gniewem.Akcja jest ukazana z punktu widzenia kluczowych postaci. W tym jednym aspekcie widzę analogię między Trylogią Czarnych Kamieni, a Pieśnią Lodu i Ognia Martina. W tym tomie silny nacisk został położony na akceptację odmienności. Inwazja Królowych na wyspę jednorożców kojarzy mi się z traktowaniem Indian przez białego człowieka. Tak jak tutaj Krwawi twierdzą, że zwierzęta nie mogą być krewniakami, tak tam biali odmawiali kolorowym człowieczeństwa.Książka jest naprawdę bardzo dobra, czyta się ją w napięciu, akcja toczy się wartko, a skomplikowana intryga jest po prostu majstersztykiem.

Cóż, moim zdaniem książka jest warta przeczytania i świetnie napisana, jednakże o wiele gorsza niż pierwsza część trylogii. Na pewno jest napisana w przygnębiającym klimacie i jak dla mnie autorce nie chciało się zbytnio pisać o ikonie Czarnych Kamieni - Daemonie! :D No, ale tak czy siak uwielbiam zarówno Córkę Krwawych jak i Dziedziczkę Cieni i nie mogę doczekać się ostatniej części. :)

osobiście książka bardzo mi się podobała, szkoda tylko, że było w niej mało o Deamonie. Moim zdaniem jest tak samo ciekawa, jak I część trylogii, jednak musiałam się bardziej skupiać, aby dokładnie zrozumieć treść. Na pewno polecam, czękam do listopada na ostatnią część.
pozdrawiam ;D

Koszmarnym minusem jest kiepskie tłumaczenie a do tego brak jakiejkolwiek korekty (porażająca ilość literówek oraz innych błędów wynikających z gapiostwa). Zbyt wiele uproszczeń, z tej przyczyny rzeczy mające zaskakiwać są przemieszane z tymi, które są bardzo przewidywalne.
Jednakoż książka mi się podobała i czytałem ją z przyjemnością :-)

Nie polecam osobom z depresja bo ksiazka jest utrzymana w ponurej atmosferze.

Polecam gorąco wszystkim lubiącym mocne emocja, fantazje i zwroty akcji. Choć mam wrażenie, że I część Córka krwawych jest o drobinę ciekawsza. Już nie mogę doczekać się zakończenia, a więc III częśći.

Książka jest zdecydowanie lepiej napisana niż część pierwsza (co nie znaczy, ze Córką krwawych byłam zawiedziona). Fabuła Dziedziczki jest tak skonstruowana, że ciekawość tego, co stanie się na następnej stronie niemal przykleja cię do książki. Poznajemy tu tajemniczych przyjaciół Jeanelle (o których jedynie „słyszeliśmy” w pierwszej części) jak również dowiadujemy się więcej o tych, których już znamy z Córki krwawych. Naprawdę nie potrafiłam jej odłożyć i połknęłam ja w przeciągu kilku godzin. Oby do jesieni! :)

Kiedy dostalam piersza czesc trygoli "Czarnych kamieni", pomyslałam ze znowu cos w tylu "fantasa aby zwalczyć zło". A tu mnie czytajac, strasznie mnie zaskoczyla, juz od pewnego momentu czujesz ze ta ksiazka zaczyna cie w jakis sposób pociagac. Losy Deamona, Jeannel są tak dojrzałe. To nie jest ksiazka dla dzieci ponizej 15 lat. Odczytać można naprawde szokujace sceny. Fabuła spiera się z rzeczywistym światem - chodzi tu o molestowanie dzieci. Gdybym miała dziecko nie kupiłabym im tego.
Nie ważne jakie bohaterowie maja imienia i kogo one przypominają. Najwyraźniej autorka chciała ukazać jak złą postać chciała wykreować nazywając ją "Deamon" albo "Seatan". Kazdy warty jest miłości i każdy chciałby być na swój sposób kochany. Tu widzimy jak słaby potrafi być męszczyzna a jaki prawdziwy jeżeli chodzi o miłość. :)

Musze to powiedzieć! - Anne Bishop oficjalnie znalazła się na liście moich ulubionych autorek. Będzie trzymała cię w napięciu, rozbawi cię, wkurzy i doprowadzi do łez, ale na pewno nie pozwoli zamknąć ci książki! Już od pierwszych stron pierwszej części, chciałam dowiedzieć się czegoś więcej na temat Lucivara, jego historii... w końcu się doczekałam! Sporo się wyjaśniło i zastanawiam się, co takiego Bishop wyczaruje w trzecim tomie :)

Kolega z pracy wychwalał, więc zakupiłem od razu dwa tomy. Dobrnąłem do połowy Córki i zacząłem włosy z głowy rwać. Panie Boże, widzisz i nie grzmisz! Toż to grafomania i do tego infantylna. Widzi mi się, że to takie romansidło fantasty. Nie wiem co ludzie w tym widzą? Ale jak mówią, każda potwora, znajdzie amatora. Styl tragiczny, dialogi cudaczne, a imiona postaci śmieszą: Seatan (szkoda ze nie Seat, albo Sony) Diablo, Demon Sadysta i inne. Zawiodłem się totalnie. Mówiąc słowami Pana Cejrowskiego: „Nie polecam” Szkoda czasu, o pieniądzach nie wspomnę.

Bardzo czekałem na tą książkę i nie zawiodłem się. Już od prologu wciąga tak bardzo, że nie mogłem się oderwać dopóki jej nie skończyłem... Autorka nie tylko rozwija wątki z poprzedniej części, lecz również wprowadza nowe elementy. Poznajemy też nowych bohaterów w tym obdarzone mocą wilki i jednorożce. Doskonale opisana jest również przemiana bohaterów, to jak ewoluują i dojrzewają. Dowiadujemy się więcej o każdym z nich.
Jeanelle nie jest już tą słodziutką dziewczynką, którą znamy z poprzedniej części. Jest CZAROWNICĄ i potrafi być naprawdę bezwzględna. Brakowało mi trochę Daemona, któremu autorka poświęciła niewiele uwagi w tej części, ale z drugiej strony jak dużo można powiedzieć o facecie, który oszalał...
Bardzo bogata opowieść. Nie tylko w wydarzenia, lecz również w emocje im towarzyszące.
Córka Krwawych była bardzo dobra (choć miejscami nieco zawiła) ale Dziedziczka Cieni jest po prostu rewelacyjna. Szczerze polecam :)

Bardzo dobra ksiazka, rownolegle swiaty pelne zla i magii... a wszsytko to za sprawa kamieni! Goraco polecam! Na poczatku ksiazka moze wydawac sie trudna w odbiorze i nieco zakrecona ale to tylko pozory :)

Jako patron patron medialny mieliśmy przyjemność przeczytać już Dziedziczkę

Fragment recenzji:

Dziedziczka Cieni jest książką kipiącą od emocji, które wylewają się z jej kart, niczym lawa z wulkanu. Krwawi kochają i nienawidzą, a w każde z tych uczuć wkładają całe serce. Już na pierwszych kartach książki przekonujemy się są w stanie użyć naprawdę niszczycielskich środków, walcząc o to, co dla nich ważne. Z każdą kartką książki fabuła balansuje pomiędzy scenami mrocznymi, a radosnymi. To duża zaleta książki - nie jest jednowymiarowa.

Całość recenzji, z powodu ograniczenia ilości znaków, możecie przeczytać na naszym portalu (qfant.pl)