Czarne pomarańcze

Opis książki: Czarne pomarańcze

Mamy przed sobą dzieło poetyckie realizowane niemalże przez pół wieku, ale na przekór temu robi wrażenie ujednoliconego, kompletnego, pozbawionego nagłych, nieoczekiwanych skoków i szoków. Veselko Korman jest przykładem poety, który nie ulega chwilowym wpływom, ale jest bardzo uwrażliwiony na każdą jednostkową i niepowtarzalną chwilę przeżycia, doznania, postrzegania i wspomnienia. Środki wyrazu jego poezji są wykształcone, ale lekturze i literaturze zawdzięcza tylko przygotowanie warsztatowe i zdolność nie ulegania nagle wdzierającym się afektom i natarczywie konstruowanym efektom, co by mu bez wątpienia przeszkadzało w cyzelowaniu subtelnych fraz poetyckich.

Poezja Veselka Koromana jest głęboko zakorzeniona w kraju rodzinnym, jeszcze głębiej w języku ojczystym, ale nie jest niewolnikiem żadnych względów i zobowiązań, szuka pozytywnej podstawy w planetarnym i uniwersalnym, żeby się autentycznie ziścić na styku rzeczywistego i fantasmagorycznego, logicznego i alogicznego, racjonalnego i irracjonalnego. Dzięki dążeniu do podporządkowania sobie języka z potrzeby wyrażenie niewyrażalnego oraz niezwykle barwnej wyobraźni poetyckiej, która temu służy i dyscyplinie językowej Korman daje sporo powodów do tego, by go uważać za „poetę języka”.