Barcelona 89

Opis albumu: Barcelona 89

Do muzycznych rarytasów należą utwory Vincenzo Belliniego: „Dolante immagine di fille mia” oraz cztery z cyklu sześciu arii na głos z fortepianem skomponowanych w 1829 r. Na szczególną uwagę zasłguje zwłaszcza „Bella Nice, che d’amore”, której melodię Bellini wykorzystał późiej w arii Pollione w operze „Norma”. Ciekawy jest też wybór arii, które śpiewa na płycie Luciano Pavarotti. Rozpoczyna od swego numeru popisowego: „Nessun dorma” Kalafa z III aktu „Turandot” Giacomo Pucciniego ze swobodnie przeciągniętą bez wysiłku ostatnią nutą Kończy zaś fragmentem jednej z najsłynniejszych kreacji (aria Nemorina „Una furtiva lagrima” z II aktu „Napoju miłosnego” Gaetano Donizettiego). Jest też Cavaradossi z I aktu „Toski” Pucciniego („Recondita armonia”), ale już arie kawalera des Grieux z I aktu „Manon Lescaut” Pucciniego („Donna non vidi mai”) oraz Oronte z II aktu „Lombardczyków” Giuseppe Verdiego („La mia letizia infondere”) nie kojarzą się w sposób tak oczywisty z wizerunkiem Pavarottiego. Mamy też jedno odstępstwo od muzyki włoskiej, to aria Lionela z III aktu „Marthy” Friedricha von Flotowa. Pavarotti zaśpiewał ją z włoskim tekstem „M’appari”, ale też temu niemieckiemu kompozytorowi wzorce opery włoskiej był bardzo bliskie. Znajdziemy na płcie również włoskie przeboje pieśniarskie: „La danza” Gioacchino Rossiniego, „O sole mio” Eduardo di Capui czy „Marechiare” Francesco Paolo Tostiego. Uzupełnia
je kilka mniej nam znanych, a interesujących pieśni włoskich z przełomu XIX i XX w., takich
jak „Nebbie” Ottorino Respighiego czy „Occhi di fata” Luigi Denzy.
Jacek Marczyński