Posiadanie własnej wioskowej wiedźmy jest pod wieloma względami wygodne. Potrafi ona (za odpowiednią opłatą) zaradzić większości problemów swoich klientów. Kłopot w tym, że zwykle rozwiązania Babuni Jagódki są całkowicie sprzeczne z oczekiwaniami zleceniodawców - choć co do joty zgodne z zamówieniem, gdyż nasza wiedźma jest mistrzynią interpretacji. A reklamacji nie przyjmuje i jeżeli klient jest „awanturujący się”, może spędzić resztę żywota jako solista żabiego chóru.

Po „Opowieściach z Wilżyńskiej Doliny” jest to już drugie spotkanie z mieszkańcami wsi nad Wilżyńskim Potokiem: mniej niefrasobliwe, nie tak sowizdrzalskie jak poprzednie. Nie znajdziemy tu rozrywki dla czystej rozrywki. Anna Brzezińska mistrzowsko splata w swych opowieściach gorzki (nawet wisielczy) humor z rozmyślaniem nad głupotą, cynizmem władzy, mechanizmami manipulacji tłumem, czy też beznadziejnością egzystencji ludzi małych duchem – jak w piosence „nikt nikomu nie tłumaczy, by spróbować żyć inaczej”.

Tych, którzy zdołają się wydźwignąć z duchowej nędzy, da się policzyć na palcach pijanego drwala, więc Babunia Jagódka już dawno temu zrezygnowała ze szlachetnych porywów na rzecz spokojnego żywota w swej chatce, pędzenia bimbru z malin, smażenia konfitur śliwkowych i od czasu do czasu rozrywek na sianie z jakimś wędrownym parobkiem. Nawet jeśli w przypływie zaćmienia umysłowego zdecyduje się zrobić coś dobrego, złośliwy los i tak wszystko przerobi po swojemu, czyli wyjdzie jeszcze gorzej. Nie jest to książka należąca do gatunku rozrywki weekendowej, choć na pierwszy rzut oka może sprawiać takie wrażenie. Jest to lektura mądra, ironiczna, nawet szydercza, wymagająca od czytelnika mocnych nerwów i tak zwanej „bazy intelektualnej”. Polecam czytelnikom preferującym literaturę moralnego niepokoju.

Ewa Białołęcka